Μόλις είχαν τελειώσει οι γιορτές των Χριστουγέννων – όπως σήμερα, έτσι και τότε. Η επομένη τ’ Άη Γιαννιού. Στην Πάτρα των 87.570 κατοίκων εκείνης της εποχής, ο κόσμος επέστρεφε στις δουλειές του και στην καθημερινότητά του. Ν’ αδράξουν ξανά τη ζωή, να ξαναβρεθούν, να πουν τα νέα τους, να βάλουν και πάλι μπρος τις δουλειές τους και τις ελπίδες τους.

Ο τοπικός τύπος καθρέφτης αυτής της δραστηριότητας με αγγελίες από γιατρούς κι ελεύθερους επαγγελματίες με τις υπηρεσίες τους. Κι από εμπόρους και τα προϊόντα τους. Και σε κάποια στήλη, κάποιος δημοσιογράφος μ’ ένα άρθρο από τη Φρανκφούρτη, από την τότε Δυτική Γερμανία, να σχολιάζει τα προγράμματα βοήθειας των Αμερικάνων για πάρει τα πάνω της η ρημαγμένη Ευρώπη.

Αλλά ήταν κάτι περισσότερο από το τέλος των Χριστουγεννιάτικων διακοπών. Ήταν το τέλος ενός Παγκόσμιου Πολέμου. Η Ελλάδα χτιζόταν από την αρχή. Οι βιομηχανίες επιχειρούσαν να καλύψουν τον χαμένο χρόνο. Και στην οδό Μαιζώνος, στο 133, ο Κ. Π. Γιαννακόπουλος επιχειρούσε κι αυτός. Διαφήμιζε τους ηλεκτροκινητήρες της Βαλιάδης & Σία που θα έδιναν ζωή στις αλυσίδες παραγωγής των εργοστασίων και κίνηση σε μια κοινωνία που τώρα έβγαινε από τις στάχτες.

Ἐκπροσωποῦντες τὰ Ἑλληνικὰ Εργοστάσια Βαλιάδης & Σία, διαθέτομεν παντὸς τύπου καὶ δυνάμεως μηχανήματα ἠγγυημένα εἰς τιμὰς τῶν ἐργοστασίων ἀσυναγωνίστους. Κατάστημα Ἠλεκτρικῶν Εἰδῶν και Εγκαταστάσεων, Κ. Π. Γιαννακόπουλος. Μαιζῶνος 133. (Ἒναντι Ἑταιρείας «Γλαῦκος»). Τηλέφ. 29-27.

Τετραψήφια τηλέφωνα. Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου τού 1951.

Μια Δευτέρα αποφασισμένη να πάρει τα πράγματα από την αρχή.